Fort in octavo relie 432 pages;Gerbrandus Jelgersma (né le 1er novembre 1859 à Doeveren le 17 août 1942 à Oegstgeest ) était un psychiatre et neurologue néerlandais. Gerbrandus était le fils du pasteur Bernardus Jelgersma (né le 14 avril 1824 à Warmenhuizen, le 9 décembre 1899 à Apeldoorn) et de son épouse le 25 février 1853 à Obdam épousa Titia Jiskje Faber (née le 20 octobre 1824 à Hemelumer Oldeferd, 8 janvier 1880 à Amsterdam). Il a fréquenté l'école pour personnes âgées d' Alkmaar et a étudié la médecine en 1878 à l' Université d'Amsterdam . Il y termine son doctorat en 1885 puis se rend à Bloemendaal où il travaille à l'hôpital de Meerenberg. Il termina son habilitation à Amsterdam comme conférencier privé en anthropologie criminelle avant de se rendre à Arnhem en 1894 en tant que directeur du sanatorium neurologique De Vogelen Plantentuin et en 1897, il reçut le doctorat honorifique de l' Université d'Utrecht . Le 23 mai 1899, il fut nommé le premier professeur de psychiatrie et de neurologie des Pays-Bas à l' Université de Leiden . Il y organisa le 20 septembre 1899 le cours introductif Psychologie en pathologie . Jelgersma a d'abord cherché les causes de la maladie mentale dans la structure du cerveau. À cette fin, le cerveau a coupé en tranches très fines et a ainsi pu examiner l'infrastructure complexe de la même. Il a développé une méthode de coloration du tractus nerveux. Plus tard, il est devenu partisan de la théorie psychanalytique de Sigmund Freud , qui suppose que les troubles mentaux font partie des expériences antérieures de l'homme. En 1900, il devint rédacteur en chef des Psychiatric and Neurological Blades , écrivit plus de 100 traités individuels dans divers écrits médicaux. En 1930/31, il devint son chef-d'oeuvre littéraire, Lerboek, de psychiatrie . Il est devenu membre de l'Association néerlandaise de psychiatrie et de neurologie, ainsi que d'autres sociétés savantes. En 1907, il organisa le Congrès international de psychiatrie à Amsterdam _ _ _ _ _ _ _ _ Gerbrandus Jelgersma (geboren 1 november 1859 in Doeveren 17 augustus 1942 in Oegstgeest) was een Nederlandse psychiater en neuroloog. Gerbrandus was de zoon van Pastor Bernardus Jelgersma (geboren op 14 april 1824 in Warmenhuizen, 9 december 1899 in Apeldoorn) en zijn vrouw op 25 februari 1853 in Obdam trouwde met Titia Jiskje Faber (geboren op 20 oktober 1824 in Hemelumer Oldeferd, 8 januari 1880 in Amsterdam). Hij ging naar de Ouderenschool in Alkmaar en studeerde geneeskunde in 1878 aan de Universiteit van Amsterdam. Hij voltooide zijn doctoraat in 1885 en ging toen naar Bloemendaal waar hij in het ziekenhuis in Meerenberg werkte. Hij voltooide zijn woning in Amsterdam als privédocent criminele antropologie voordat hij in 1894 naar Arnhem verhuisde als directeur van het neurologisch sanatorium De Vogelen Plantentuin en in 1897 ontving hij het eredoctoraat van de Universiteit van Utrecht. Op 23 mei 1899 werd hij aangesteld als de eerste professor in de psychiatrie en neurologie in Nederland aan de Universiteit van Leiden. Hij organiseerde op 20 september 1899 de inleidende cursus Psychologie in de pathologie. Jelgersma zocht eerst naar de oorzaken van psychische aandoeningen in de hersenstructuur. Daartoe sneden de hersenen heel dun en konden zo de complexe infrastructuur ervan onderzoeken. Hij ontwikkelde een methode om het zenuwstelsel te kleuren. Tweede druk Amsterdam: Scheltema & Holkema's Boekhandel, 1898 432 pp; 16/23; nieuw ingebonden in eigentijds kaft; ex-lib (stempel 'A. Oost Deventer') "2e Afdeeling etc" staat niet op titelblad vermeld, volgt vanaf p. 191; geen inhoudstafel of index 1° ed 1897